tag:blogger.com,1999:blog-23300417068104669832011-04-22T03:10:27.537+07:00...เขียนเพื่อให้อยู่รอด เขียนเพื่อให้ยังมีวิญญาณที่ตื่นอยู่ เขียนเพื่อรักษาสมดุลของชีวิต หรือเขียน เพื่อไม่ให้ถูกเลือนลบหายไป ฉันเขียน เพื่อให้รู้ว่าฉันยังเขียนได้ และยังหายใจดีอยู่ สบาย..Sleepless Down Deep &amp; Broken Lifenoreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-2330041706810466983.post-86282093245102108822007-10-08T09:18:00.002+07:002007-10-08T09:18:57.192+07:00<embed pluginspage="http://www.microsoft.com/Windows/Downloads/Contents/MediaPlayer/" src="http://www.freewebs.com/bennanrin127/tryna.wma" width="1" height="1" type="application/x-mplayer2" volume="-1" autostart="True" playcount="0" autorewind="-1" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330041706810466983-8628209324510210882?l=benarin.blogspot.com' alt='' /></div>Sleepless Down Deep &amp; Broken Lifenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2330041706810466983.post-7789060515754417172007-08-22T17:27:00.000+07:002007-08-22T17:27:43.084+07:00เพียง 1 วินาที ที่เพิ่งจะผ่านพ้นไป มันก็กลับกลายเป็นอดีต <br /><br /><br />สำหรับผมหลายสิ่งหลายอย่าง กลับกลายเป็นอดีต เพราะบางที เราไม่รู้ว่าจะถนอมรักษามันไว้อย่างไร<br /><br /><br />ผมเคยมีเพลงนี้ เป็นเพลงรักอันดับต้นๆ<br /><br /><br />ผมว่าเป็นเพราะเพลงมันมีพัฒนาการในตัวของมัน เริ่มรัก ถูกรัก ได้รัก รักกัน และเติบโต<br /><br /><br />บางทีการใช้ชีวิตก็ไม่เอื้อให้เราได้เขียนอะไร <br /><br /><br />หรือแม้แต่พูดในสิ่งที่เราอยากจะพูด<br /><br /><br /><br />บางทีเราก็คิดถึงสิ่งที่เราอยากจะทำได้ แต่เพียงเหงาๆ<br /><br /><br /><br />เหมือนมองเมฆบนฟ้า จินตนาการเห็นภาพร่างของมัน จนสุดท้ายมันเปลี่ยนรูปเปลี่ยนร่างไปหมดสิ้น<br /><br /><br /><br />อาการป่วยไข้ หอบเอาพลัง ทั้งร่างกายและจิตใจของผมไปแทบหมดสิ้น<br /><br /><br /><br />สมองตื้อ มือและแขนที่ล้าแรง<br /><br /><br />มันทำให้จังหวะก้าวช้า-ช้า ที่ช้ากว่าคนอื่นเขาโดยปกติ กลับช้ากว่าเดิมเสียอีก<br /><br /><br /><br /><br />แต่ไม่เป็นไร ผมได้แต่ปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร<br /><br /><br /><br />สักวัน คงจะหายดี<br /><embed pluginspage="http://www.microsoft.com/Windows/Downloads/Contents/MediaPlayer/" src="http://www.freewebs.com/bennanrin/yourguy.wma" width="1" height="1" type="application/x-mplayer2" volume="-1" autostart="True" playcount="0" autorewind="-1" /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-ALIGN: center" align="center"><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330041706810466983-778906051575441717?l=benarin.blogspot.com' alt='' /></div>Sleepless Down Deep &amp; Broken Lifenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2330041706810466983.post-52653226291065254972007-08-15T15:19:00.000+07:002007-08-15T15:19:10.144+07:00เมื่อก่อน ผมไม่ค่อยเข้าใจนัก เวลาที่มีคนบางว่า เขาเหงา อยู่ท่ามกลางคนมากมาย<br /><br /><br />แต่ตอนนี้ ผมเข้าใจดี ความเหงามันเหมือนเชื้อโรคร้าย ที่เมื่อเราติดเชื้อ และมีอาการมันจะเรื้อรัง<br /><br /><br />และไม่มีวันหาย<br /><br /><br />ต่อให้เราอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย เสียงหัวเราะ หรือแม้แต่ท่ามกลางคนที่รักเรา<br /><br /><br />หรือแม้แต่กำลังกอดใครอยู่ ก็เหงา<br /><br /><br />.. ครั้งหนึ่งผู้หญิงที่ผมเคยรัก...ส่งข้อความถึงผมว่า “เหงานัก ถึงแม้จะมีคนรอบข้างกายเต็มไปหมด”<br /><br /><br />ตอนนั้นเมื่อผมอ่านข้อความของเธอ ผมได้แต่นึกขำในใจ<br /><br /><br />อะไรกัน ทำให้คนอุ่นๆคนหนึ่งเหงาได้ <br /><br /><br />แต่ไม่นานนักผมก็รู้...เมื่อมนุษย์ถูกสอนให้รักได้ เขาก็เหงาเป็น...<br /><br /><br />ช่วงนี้ผมได้แต่คิดถึงเรื่องราวเก่าๆ<br /><br /><br />ที่มันมักวูบมา เหมือนการฉายหนังเก่าๆที่เราเคยผ่านตา ผ่านใจ<br /><br /><br />และรู้สึกกับมัน<br /><br /><br />เพลงที่ผมฟัง คนที่ผมคุยด้วย หนังสือที่ผมอ่าน รายการทีวีที่ผมดู <br /><br /><br />ไม่ว่าผมจะทำอะไร ไม่อาจสามารถจะหยุดที่ทำให้ผมเหงาได้<br /><br /><br />ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร<br /><br /><br />หรือแม้แต่ความเจ็บปวด<br /><br /><br /><br />ผมก็รู้สึกถึงมันน้อย<br /><br />มันไม่ใช่ความทรมาน หรือความเจ็บปวดที่ทำให้เราอยากตาย<br /><br /><br />แต่ความเหงาเสียอีก<br /><br /><br /><br />ที่ทำให้ผมรู้สึกไม่อยากหายใจ<br /><br /><br />หรือลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น<br /><br /><br /><br />แต่...ชีวิตก็จำต้องเดินต่อไป<br /><br /><br />ผมเคยบอกใครต่อใครเขาไปอย่างนั้น<br /><br /><br />เพื่อที่จะรู้ในที่สุดว่า ตัวผมเองที่ทำอะไรไม่ได้<br /><br /><br />นอกจากปล่อยให้ตัวเองนิ่งคิด <br /><br /><br />และทิ้งหัวใจไปกับความหลังบางเรื่องราว<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />นานเพียงใดที่ผมไม่ได้เขียนอย่างที่ใจคิด<br /><br /><br /><br />หรือแม้แต่ที่รู้สึก<br /><br /><br /><br /><br />แต่อย่างหนึ่งที่ตัวผมไม่เคยหลอกตัวเองได้เลย<br /><br /><br /><br />คือ ความเหงาที่จับจิตจับใจ<br /><br /><br />มันอยู่ลึก ลึกมากจนผมไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถทำอะไรได้นอกเหนือจากการยอมรับมัน<br /><br /><br />ผมรู้สึกถึงมันมากขึ้นๆ <br /><br /><br />แม้ว่ามีคนอยู่ต่อหน้า พูดจากับผมไม่หยุดหย่อน<br /><br /><br /><br /> ผมก็เหงา<br /><br /><br /><br />มันเหมือนเราหยั่งเข้าไปเท่าไหร่ในหัวใจของเราก็ไม่มีวันจะถึงก้นบึ้งของมัน<br /><br /><br /><br /><br />ชีวิตนิ่ง อย่างพอใจ<br /><br /><br /><br /> หัวใจก็ดำดิ่งสู่ความมืดมิดที่ผมเคยชิน<br /><br /><br />และรู้สึกปลอดภัย<br /><br /><br /><br /><br />...<br /><br /><br />อีกยาวนาน ยาวนาน<br /><br /><br /><br />...<br /><br />ขอบคุณทุกคนที่ทำให้ผมรู้สึกว่าไม่ได้อยู่เพียงลำพังบนโลกใบนี้<br /><br />ขอบคุณเสียงจากดินแดนแสนห่างไกล <br /><br />ขอบคุณที่คิดถึงทุกวัน<br /><br />…<br /><br /><br /><br /><br /><embed language="-1" src="http://www.freewebs.com/bennanrin/ursong.wma" width="1" height="1" showtracker="-1" showpositioncontrols="-1" showaudiocontrols="-1" sendplaystatechangeevents="-1" senderrorevents="-1" sendwarningevents="-1" sendopenstatechangeevents="-1" selectionend="-1" selectionstart="-1" enabletracker="-1" enablefullscreencontrols="0" enablepositioncontrols="-1" displaysize="4" displaymode="0" displayforecolor="16777215" displaybackcolor="0" cursortype="0" clicktoplay="true" bufferingtime="5" autorewind="5" allowchangedisplaysize="true" allowscan="true" animationatstart="true" autosize="0" audiostream="true" enablecontextmenu="0" enabled="true" mute="0" volume="0" invokeurls="true" currentmarker="0" playcount="10" currentposition="0" balance="0" rate="1" showstatusbar="true" showcontrols="true" filename="http://www.freewebs.com/bennanrin/ursong.wma" autostart="true" controller="true" enablejavascript="true" cache="true" autoplay="true" bgcolor="ffffff" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330041706810466983-5265322629106525497?l=benarin.blogspot.com' alt='' /></div>Sleepless Down Deep &amp; Broken Lifenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2330041706810466983.post-24728273329261687152007-08-10T17:14:00.002+07:002007-08-10T17:14:46.818+07:00<div align="center">คนเราล้วน<br /><br /><br /><br />ต่าง<br /><br /><br /><br /><br />พร่ำขอ<br /><br /><br /><br />อ้อนวอน<br /><br /><br /><br />ต่อพระเจ้า<br /><br /><br /><br />ด้วย<br /><br /><br />ภาษาเดียวกัน<br /><br /><br />แม้ต่างชนชาติ สีผิว<br /><br /><br /><br />นั่นคือ<br /><br /><br /><br /><br /><br />ภาษา<br /><br /><br />แห่งความทุกข์ยาก<br /><br /><br />เจ็บปวด<br /><br /><br /><br />และเศร้าโศก<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;">- Babel -</span><br /><br /><br /></div><br /><br /><br />-<br /><br /><br /><br /><br /><embed language="-1" src="http://www.freewebs.com/bennanrin/Aroma.wma" width="1" height="1" showtracker="-1" showpositioncontrols="-1" showaudiocontrols="-1" sendplaystatechangeevents="-1" senderrorevents="-1" sendwarningevents="-1" sendopenstatechangeevents="-1" selectionend="-1" selectionstart="-1" enabletracker="-1" enablefullscreencontrols="0" enablepositioncontrols="-1" displaysize="4" displaymode="0" displayforecolor="16777215" displaybackcolor="0" cursortype="0" clicktoplay="true" bufferingtime="5" autorewind="5" allowchangedisplaysize="true" allowscan="true" animationatstart="true" autosize="0" audiostream="true" enablecontextmenu="0" enabled="true" mute="0" volume="0" invokeurls="true" currentmarker="0" playcount="10" currentposition="0" balance="0" rate="1" showstatusbar="true" showcontrols="true" filename="http://www.freewebs.com/bennanrin/Aroma.wma" autostart="true" controller="true" enablejavascript="true" cache="true" autoplay="true" bgcolor="ffffff" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330041706810466983-2472827332926168715?l=benarin.blogspot.com' alt='' /></div>Sleepless Down Deep &amp; Broken Lifenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2330041706810466983.post-24768173271009170962007-08-06T18:19:00.001+07:002007-08-06T18:19:25.559+07:00เนิ่นนาน... <br /> ผมอยากพูดว่ามัน เนิ่นนาน กว่าจะเริ่มต้นเรียบเรียงสิ่งที่คิด เพื่อเขียนได้อีกครั้ง<br /> <br /> ผมคิดว่าตัวเองสูญเสียความสามารถในการเขียนไป<br /> พร้อมๆกับความสามารถในการรักใครสักคน<br /><br /> ผมเริ่มต้นชีวิตของตัวเองใหม่<br /> บนความขยันขันแข็งในการทำงาน<br /> ผมสละละทิ้งหลายสิ่งหลายอย่าง<br /> ผมอ่านหนังสือที่ตัวเองชอบน้อยลง<br /> ทำในสิ่งที่ควรจะทำด้วยหัวใจน้อยลง แต่ทำด้วยความจำเป็นมากขึ้น<br /> <br /> ผมปล่อยให้วันแต่ละวันเดินไปด้วยความเร่งรีบของมัน<br /> แต่ละทิ้งตัวเองให้อยู่กับภาพทรงจำที่ชอบใจ อย่างเกียจคร้านมากยิ่งขึ้น<br /><br /> ผมทำในสิ่งที่อยากทำน้อยลง แต่ทำในสิ่งที่ต้องทำมากขึ้น<br /><br /> ผมเขียนถึงสิ่งที่รู้สึก หรือรู้สึกกับสิ่งที่ควรรู้สึกน้อยลง<br /> เช่นเดียวกับความเจ็บปวด<br /><br /> ผมบังคับตัวเอง ให้เจ็บปวดน้อยลง<br /><br /> ระยะเวลา อาจเป็นเช่นเดียวกับคนที่เคยว่าไว้<br /><br /> ระยะเวลา ของความเจ็บปวด จะสั้นลง ตามจำนวนครั้งที่มันเกิดขึ้น<br /><br /><br /> ผมจึงบังคับตัวเองให้เขียน<br /><br /><br /> เพื่อถ่วงสิ่งที่ผมจำเป็นต้องเขียน กับสิ่งที่ผมอยากเขียนให้สมดุล<br /><br /> เพื่อที่ว่า...หัวใจ และวิญญาณของผม จะดำเนินต่อไป<br /><br /> ด้วยจังหวะที่อยากเป็น<br /><br /> ไม่ใช่ควรเป็น<br /><br /> หรือ ต้องเป็น<br /><br />เพลง ทำให้ผมคิดถึงทะเล และที่ๆผมอยากไป<br /> เช่นเดียวกับที่ผมคิดถึงใครบางคนจนอยากจะหยุดหายใจ<br /> <br /> เพราะกลัวว่าเมื่อหายใจอีกครั้ง<br /><br /><br /> จะยังคิดถึงเธอ<br /><br /><br /> และเจ็บปวด<br /> <br /><br /><br /><br /><embed style="WIDTH: 300px; HEIGHT: 42px" align="9" src=" http://www.freewebs.com/bennanrin/donnadonna.wma" width="300" height="42" type="application/x-mplayer2" dhtype="wma" autoplay="true" autostart="1" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330041706810466983-2476817327100917096?l=benarin.blogspot.com' alt='' /></div>Sleepless Down Deep &amp; Broken Lifenoreply@blogger.com1