ความตายไม่ได้โหดร้าย เท่ากับการถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้น

เพียง 1 วินาที ที่เพิ่งจะผ่านพ้นไป มันก็กลับกลายเป็นอดีต


สำหรับผมหลายสิ่งหลายอย่าง กลับกลายเป็นอดีต เพราะบางที เราไม่รู้ว่าจะถนอมรักษามันไว้อย่างไร


ผมเคยมีเพลงนี้ เป็นเพลงรักอันดับต้นๆ


ผมว่าเป็นเพราะเพลงมันมีพัฒนาการในตัวของมัน เริ่มรัก ถูกรัก ได้รัก รักกัน และเติบโต


บางทีการใช้ชีวิตก็ไม่เอื้อให้เราได้เขียนอะไร


หรือแม้แต่พูดในสิ่งที่เราอยากจะพูด



บางทีเราก็คิดถึงสิ่งที่เราอยากจะทำได้ แต่เพียงเหงาๆ



เหมือนมองเมฆบนฟ้า จินตนาการเห็นภาพร่างของมัน จนสุดท้ายมันเปลี่ยนรูปเปลี่ยนร่างไปหมดสิ้น



อาการป่วยไข้ หอบเอาพลัง ทั้งร่างกายและจิตใจของผมไปแทบหมดสิ้น



สมองตื้อ มือและแขนที่ล้าแรง


มันทำให้จังหวะก้าวช้า-ช้า ที่ช้ากว่าคนอื่นเขาโดยปกติ กลับช้ากว่าเดิมเสียอีก




แต่ไม่เป็นไร ผมได้แต่ปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร



สักวัน คงจะหายดี