...เวลา ที่ หายใจ...

เนิ่นนาน...
ผมอยากพูดว่ามัน เนิ่นนาน กว่าจะเริ่มต้นเรียบเรียงสิ่งที่คิด เพื่อเขียนได้อีกครั้ง

ผมคิดว่าตัวเองสูญเสียความสามารถในการเขียนไป
พร้อมๆกับความสามารถในการรักใครสักคน

ผมเริ่มต้นชีวิตของตัวเองใหม่
บนความขยันขันแข็งในการทำงาน
ผมสละละทิ้งหลายสิ่งหลายอย่าง
ผมอ่านหนังสือที่ตัวเองชอบน้อยลง
ทำในสิ่งที่ควรจะทำด้วยหัวใจน้อยลง แต่ทำด้วยความจำเป็นมากขึ้น

ผมปล่อยให้วันแต่ละวันเดินไปด้วยความเร่งรีบของมัน
แต่ละทิ้งตัวเองให้อยู่กับภาพทรงจำที่ชอบใจ อย่างเกียจคร้านมากยิ่งขึ้น

ผมทำในสิ่งที่อยากทำน้อยลง แต่ทำในสิ่งที่ต้องทำมากขึ้น

ผมเขียนถึงสิ่งที่รู้สึก หรือรู้สึกกับสิ่งที่ควรรู้สึกน้อยลง
เช่นเดียวกับความเจ็บปวด

ผมบังคับตัวเอง ให้เจ็บปวดน้อยลง

ระยะเวลา อาจเป็นเช่นเดียวกับคนที่เคยว่าไว้

ระยะเวลา ของความเจ็บปวด จะสั้นลง ตามจำนวนครั้งที่มันเกิดขึ้น


ผมจึงบังคับตัวเองให้เขียน


เพื่อถ่วงสิ่งที่ผมจำเป็นต้องเขียน กับสิ่งที่ผมอยากเขียนให้สมดุล

เพื่อที่ว่า...หัวใจ และวิญญาณของผม จะดำเนินต่อไป

ด้วยจังหวะที่อยากเป็น

ไม่ใช่ควรเป็น

หรือ ต้องเป็น

เพลง ทำให้ผมคิดถึงทะเล และที่ๆผมอยากไป
เช่นเดียวกับที่ผมคิดถึงใครบางคนจนอยากจะหยุดหายใจ

เพราะกลัวว่าเมื่อหายใจอีกครั้ง


จะยังคิดถึงเธอ


และเจ็บปวด